Kissing Spines bij het paard – mijn ervaring: van de diagnose tot terug in het zadel
Toen de dierenarts me de röntgenfoto's van Caspars rug liet zien en voor het eerst het woord 'Kissing Spines' uitsprak, had ik geen goed beeld van wat dat voor ons zou betekenen. In de weken daarna heb ik 's avonds online echt elke ervaring over Kissing Spines bij paarden gelezen die ik kon vinden. Ik wilde begrijpen wat ons te wachten stond, en lezen over mensen die dit al achter de rug hadden. Precies daarom schrijf ik nu ons eigen verhaal op – eerlijk, met alles wat goed ging en wat ik nu anders zou doen.
Vooraf een belangrijke opmerking: Kissing Spines is een serieuze diagnose – het vereist röntgenfoto's en diergeneeskundige begeleiding. Wat ik hier vertel, is mijn persoonlijke ervaring met één enkel paard en geen vervanging voor onderzoek en begeleiding door je dierenarts.
Hoe onze ervaring met Kissing Spines begon: de eerste signalen bij Caspar
Caspar is een 13-jarige Hannoveraanse ruin waarmee ik op hobbyniveau dressuur rijd. Jarenlang was hij absoluut betrouwbaar. In de loop van een winter veranderde dat langzaam. Bij het opzadelen werd hij gevoelig, legde hij zijn oren in zijn nek en draaide hij zijn hoofd naar me toe. Onder het zadel was hij na het opwarmen vaak gespannen, en bij het aanspringen in galop bokte hij steeds weer. Hij liep niet meer goed over de rug, sloeg met zijn staart en leek over het algemeen ontevreden.
Eerlijk gezegd heb ik de signalen in eerste instantie verkeerd geïnterpreteerd. Ik dacht aan de koude tijd van het jaar, aan slechte dagen, aan zijn humeur. Een tijdlang heb ik zelfs gedacht dat hij misschien gewoon koppig was geworden. De zadelmaker kwam, paste het zadel aan, en een paar weken lang ging het iets beter – toen kwam alles weer terug. Pas toen Caspar ook bij het poetsen op zijn rug in elkaar kromp, werd me duidelijk dat dit geen humeurprobleem was, maar pijn. Dat ik dit niet eerder serieus heb genomen, is het enige waar ik achteraf echt spijt van heb.
Wat Kissing Spines bij het paard eigenlijk betekent
Mijn dierenarts heeft het me rustig uitgelegd, en ik probeer het hier weer te geven zoals ik het heb begrepen. Langs de wervelkolom zitten de zogenaamde doornuitsteeksels. Bij Kissing Spines staan deze uitsteeksels – vooral in het gebied onder het zadel – te dicht bij elkaar of raken ze elkaar. Daar komt de naam vandaan: de doornuitsteeksels 'kussen' elkaar. Dat kan druk en pijn veroorzaken, juist wanneer het paard zijn rug moet bol maken onder het gewicht van de ruiter.
Dit wordt gediagnosticeerd door middel van röntgenfoto's. Mijn dierenarts heeft daarnaast de rug afgetast en met behulp van een plaatselijke verdoving gecontroleerd of de pijn echt uit die regio komt. Ik vond één zin van haar erg belangrijk: niet elk paard met een opvallende röntgenfoto vertoont ook klachten, en de ernst varieert van mild tot duidelijk. Een bevinding op zich is dus nog niet het hele verhaal – het gaat erom of het paard pijn heeft en hoe het in het dagelijks leven loopt. Dit hielp me om niet direct van het ergste uit te gaan, maar de zaak wel serieus te nemen. Het is nu eenmaal een rugprobleem en geen klein pijntje.
Wat we allemaal veranderd hebben – niet alleen de voeding
Dat was voor mij het belangrijkste inzicht: bij Kissing Spines is er niet één enkele oplossing. Wat bij ons heeft geholpen, was een combinatie van meerdere maatregelen die we samen met de dierenarts en fysiotherapeut hebben afgestemd.
Het medische deel nam mijn dierenarts voor haar rekening, zij heeft het betreffende gebied gericht behandeld. Tegelijkertijd werd het zadel nog eens grondig gecontroleerd, want een goed passend zadel is bij dit probleem cruciaal. Een paardenfysiotherapeut heeft Caspar regelmatig behandeld en me oefeningen laten zien voor tussendoor.
Het grootste deel van het werk lag echter in de training – en die is langdurig. Het doel was om de rugspieren zo op te bouwen dat er meer ruimte tussen de doornuitsteeksels ontstaat en Caspar zijn rug weer kan dragen. We hebben heel veel in een strekhouding gewerkt, dus voorwaarts-neerwaarts, zodat hij zijn rug bol maakt. Daarnaast deden we grondwerk, balkjes- en cavalettitraining, longeren in de juiste houding en steeds weer heuvelopwaarts werken op een helling. Rijden stond in het begin bijna helemaal niet op de planning; ik heb veel met hem gewandeld en hem zoveel mogelijk vrije beweging in de wei gegeven. Dit alles ging maar langzaam en met heel veel geduld. Er waren goede en minder goede dagen, en ik moest leren om in weken en maanden te denken in plaats van in afzonderlijke trainingssessies.
Hoe nuvallo move in Caspars dagelijks leven kwam
Tijdens deze intensieve opbouwfase wilde ik Caspar ook van binnenuit ondersteunen. Het was me duidelijk: als hij nu zijn hele lichaam opnieuw traint, worden gewrichten, pezen en bindweefsel flink belast. Ik heb eerst een klassiek gewrichtspoeder geprobeerd – en dat is mislukt. Caspar sorteerde het poeder er consequent uit, op de bodem van de voerbak bleef elke keer een restje achter en hij at er gewoon omheen. Precies dat is het basisprobleem bij zulke middelen: wat niet gegeten wordt, kan ook niet ondersteunen.
Mijn fysiotherapeut heeft me toen de nuvallo move Snacks aangeraden. Wat me als eerste overtuigde was het heel praktische aspect, namelijk dat Caspar ze ook echt opeet – direct uit de hand, zonder afwegen en zonder stoffig poeder. Een dagrantsoen voor een paard van ongeveer 500 kilo is zes snacks, oftewel zo'n 30 gram. Hierin zitten onder andere glucosamine, MSM, collageen en hyaluronzuur, dus precies de bouwstenen die rond de gewrichten en pezen een rol spelen. De basis bestaat uit lijnzaadkoek, rijstzemelen en lijnzaad en is vrij van tarwe en maïs – dat vond ik belangrijk, omdat Caspar in die stressvolle periode ook wat gevoelig was op zijn maag. Handig vond ik bovendien dat de snacks ADMR-conform zijn en geen wachttijd hebben, want stiekem had ik toch het doel om ooit weer op wedstrijd te gaan. Sindsdien behoren de snacks vast tot onze dagelijkse routine, en ik heb me nooit meer zorgen hoeven maken of de ondersteuning uiteindelijk ook echt in het paard terechtkomt.
Hoe het nu met ons gaat – en mijn eerlijke advies aan jou
In de loop van de weken en maanden merkte ik dat Caspar losser werd. Hij laat zich tegenwoordig weer ontspannen opzadelen en 's ochtends lijkt hij minder stijf dan in het begin. Ik heb het gevoel dat hij zich over het algemeen soepeler en met meer plezier beweegt. Het grootste aandeel hierin hebben voor mij overduidelijk het geduldige trainen, de behandeling door de dierenarts, het goed passende zadel en de fysiotherapie. De nuvallo move Snacks waren in deze tijd een bouwsteen waarbij ik vooral blij was dat Caspar ze probleemloos aannam.
Wat ik je wil meegeven als je nu zelf op dit punt staat: neem de eerste signalen serieus en laat in een vroeg stadium röntgenfoto's maken, in plaats van het gedrag als koppigheid af te doen. Kissing Spines verdwijnt niet vanzelf, en het blijft een onderwerp waar je mee bezig moet blijven – we houden de training en beweging tot op de dag van vandaag consequent vol. En als je paard, net als Caspar, in een veeleisende fase zit en je de gewrichten en pezen wilt ondersteunen, maar je paard tot nu toe elk poeder heeft geweigerd, dan waren de nuvallo move Snacks voor ons de variant die niet in de voerbak achterblijft. Zo'n ondersteuning is sowieso pas zinvol over een langere periode van minstens acht tot twaalf weken – geduld is bij dit hele onderwerp hoe dan ook het allerbelangrijkste. Als de acceptatie je tot nu toe net zo gefrustreerd heeft als mij, is het wat mij betreft de moeite waard om ze eens te proberen.